Bang

Een lange tijd ben ik bang geweest. Bang voor de toekomst, bang om te dromen, en bovendien geplaagd door het verleden. Een lange tijd liet ik mezelf leiden door mijn angsten. Ik leefde voortaan als een pop geleid negatieve emoties en angst. In mijn ogen en beleving ging er veel fout en weinig goed. Ik verdronk bijna in een poel, of misschien zelfs een meer van zelfmedelijden. K zag mezelf als een kleine jongen. Huilend op een grote koude steen. Op zoek naar een sprankje hoop, het kleinste beetje licht. Ik werd blind voor al het goede dat deze wereld bieden kan. Blind voor al het mooie dat er is. Zelfs als de zon scheen zag ik nog regen. Maar daar kwam jij. Jij was er altijd voor me, altijd in staat om me terug te leiden op het rechte pad. Maar ik zag het niet. Ik was blind voor jou, en ik dwaalde verder als een kip zonder kop. Ik zat in de put, was egoïstisch, en oh zo eigenwijs. Toch bleef je mij steunen. Je zag altijd nog hoop in mij.

Toen pakte je me vast bij mijn handen. En ik weet niet hoe het kwam. Kwam het door je altijd mooie glimlach? Of je glinsterende ogen waar je zo fijn in kon verdwalen? Maar langzaam aan werd ik wakker. Het voelde alsof ik in één ruk omhoog werd getrokken. Warmte stroomde door me heen. Het voelde alsof ik begon te zweven en ik trok helemaal bij. Je drukte me tegen je aan. Een ontlading van warmte en emotie stroomde door me heen. Ik keek je in je glanzende ogen. En ik wist het zeker: Alles zou goed komen.
Nu heb ik mijn angsten overwonnen. Mijn verleden achter me gelaten en vergeten. Ik droom als nooit te voren en alles lijkt mogelijk. Nee alles IS mogelijk. Ik heb geleerd: De toekomst staat niet vast. Het is wat je er zelf van maakt en wat jij er mee doet. Ga je dromen achterna ben niet bang. Leef je dromen hoe gek ze ook zijn. Ja... Het is allemaal goed meisje. Wij zijn samen en ver van het negatieve vandaan. Ik wil je bedanken, voor alles wat je hebt gedaan. Ik hou van je, en laat je nooit meer gaan...

Leroy